ورع به منزله‌ی سوء ظنّ به خلق

۴ شهریور ۱۳۸۸

"هر کس بی آن‌که نشانی آشکار از خداوند درباره‌ی امور داشته باشد، در کارها ورع پیشه کند، و درباره‌ی آن کار حکمی معین نباشد، دارنده‌ی چنین ورعی در بیراهه است و ارتباطی با خدا ندارد؛ زیرا که حال او سوء ظنّ به بندگان خداست. باطن‌اش تاریک است و خوی‌اش بد. او و ناچیز یک حکم دارند، و بلکه ناچیز از او بهتر است".

محی الدین ابن عربی (۵۶۰/۱۱۶۵-۶۳۸/۱۲۴۰)، فتوحات مکّیه، ج۲، ص ۲۴۴ [چاپ دار صار، ص ۱۷۷]. به نقل از: زندگی و مکتب ابن عربی، تألیف میگوئل آسین پالاسیوس، با مقدمه‌ی دکتر عبدالرحمن بدوی، ترجمه‌ی حمیدرضا شیخی، نشر اساطیر، تهران، ۱۳۸۵، صص ۵۴-۵ [با تغییر رسم الخط].

۲ comments

  1. سیروس به‌ آیین- آژنده-

    اینها که می‌دانید در کارها ورع که پیشه نکرده اند. فساد تازه بهترین پیشه‌شان است.

  2. الحق با طلا باید نوشت این گزیده را

Leave a Reply